La Marmotte 2010

Na een week fietsen verdient dit verhaal een eigen ruimte. Een half jaar heb ik alles opzij gezet om nou eens te kijken of dat Echte Mannen goud haalbaar is voor mij. Waarom ik dat weten wil? Gewoon, ik wil weten of ik dat kan. Zoals Peter Winnen eens prachtig antwoordde op de vraag waarom hij nou al die bergen beklom: Nou, gewoon. Omdat ze er liggen.

Dit is mijn ode aan die filosofie.

Een week fietsen in Frankrijk

Als voorbereiding op de Marmotte zijn Sjoerd, Gijs en ik al een week van te voren naar de Franse Alpen vertrokken. Op woensdag voegden Cor, Ruud en Rini zich daar nog bij. Hierbij volgt een verslag van onze avonturen.

Vorm

De black box waar elke sporter zijn hoofd over breekt: vorm. Vorm heb je nodig om je beste prestaties te leveren, maar hoe kom ik aan die vorm? Wat moet ik doen? Wat moet ik laten?

Missie gedeeltelijk geslaagd

Dat dan weer wel. Maar met enorm gemengde gevoelens. Allereerst maar even teruggrijpen op wat de doelstelling nou precies was, eind einde december 2009. Inderdaad, onder de 8.30 uur, en als nummer twee van DBA boven. Eén van de twee uiteindelijk gehaald, maar niet zoals ik gedacht had.

Rust

Dat was het credo van afgelopen week. Na de megatocht vorige week zaterdag moest het de bedoeling om de accu weer volledig op te laden.

Records

Met het ritje van gisteren gingen zowat alle denkbare records aan diggelen. Hopelijk is dat een voorbode voor over twee weken.

Rekem - Francorchamps - Rekem

Van Maarten mocht het eigenlijk niet, want die is bang dat dit de volgende tocht is die aan zijn eigen succes ten onder gaat, maar ik doe het toch.  Een lovende recensie schrijven over Rekem - Francorchamps - Rekem.

Grenslandklassieker

Alweer de 4de keer dat -ie op het programma stond. De eerste keer samen met de Nis was memorabel. Daarna in 2007 kreeg ik ook Sjoerd en Ruud zo gek, en in 2008 was de afvaardiging nog groter. Gisteren gingen Maarten en Cor voor het eerst in hun (wieler)leven door de 200 km grens. En dat ging prima.

Abetone

Gisteren samen met Rini de klim naar Abetone gedaan. We waren het er over eens dat een rotklim was. Het ding liep voor geen meter, geen moment was er ritme. Rini was dan ook goed kapot toen hij boven was.

Granfondo della Vernaccia

Al een paar maanden had ik me er op verheugd: de Granfondo della Vernaccia. Of het werd wat ik er van verwacht had? Op sommige punten zeer zeker, op andere punten viel het toch wat tegen.

Maar deze ontmoeting maakte natuurlijk alles goed...