De Gouden Aambei

Aangezien het seizoen voorbij is, en we a.s. zaterdag een afsluitende vergadering hebben, lijkt te tijd rijp om de Gouden Aambei weer eens onder het stof vandaan te halen en te kijken of er dit jaar iemand in aanmerking komt. Een lastige vraag, want er zijn geen richtlijnen, regels of wat dan ook om te bepalen wie 'm krijgt. Slechts de mening van de tweekoppige commissie, bestaande uit mijzelf en de penningmeester, is bepalend.

Brandende vraag is dus: wordt -ie uitgereikt, en zo ja, aan wie?

Aan Cor misschien?

Weerde zich kranig in zijn eerste echte fietsseizoen. Die "haar"band vergeven we 'm. Groot liefhebber van DBA-sign. Knokker. Seizoen duurde wel wat te lang voor 'm. Zijn eerste echte berg was meteen de hoogste doorgaande asfaltweg van Europa. Aanwinst.

Of wordt het Dirk?

Heeft de duurste fiets van ons allemaal als je de kilometer prijs bekijkt. Fietste zich in vorm in Barcelonette. Deed vervolgens niks met die vorm. Trok veel aandacht met wieleroutfit van de Mac. Ging kapot tijdens Klimmen - Banneux - Klimmen.

Of wordt het eindelijk eens Ruud?

Al jarenlang de lat waarlangs ieder DBA-er gelegd wordt. Decimeterman. Voor sommigen gewoon te snel. Reed een prachtige Marmotte. Bekend van de uitdrukking "een Vermeulentje doen" (zie foto Maarten bij Peter Winnen Classic).

Ook Sjoerd komt natuurlijk in aanmerking.

Snelste DBA-er dit jaar. Ook meeste kilometers. Reed briljante Trois Ballons. Naait clubleden door ze zadels en auto's te (willen) verkopen. Best onderhouden fiets. Niet zo'n liefhebber van rood (the ultimate color of gayness in 2009 and beyond). Materiaalfetisjist.

Van een heel ander kaliber is Rini.

Viel flink af dit jaar. Maar niet genoeg. Heeft voorkeur voor ritje van 2 uur. En een of ander kleur groen. Verzamelt strootjes. Tenminste, daseize. Ging in Italië alleen de berg van Pantani op. Houdt fiets absoluut vetvrij. Met keukendoekjes. Jaagt Sjoerd stuipen op het lijf door dat gewoon te vertellen. Draait topjaar qua kilometers. Onderhandelt soms langer over de starttijd dan dat hij werkelijk fietst.

Nog een kandidaat is Gijs.

Kan briljant mooi afzien. Reed de meeste Marmotte's van ons allemaal. Helaas geen toptijden. Blokkeert bij helling boven 8%. Sublieme live verslaggever en cameraman. Fietste helemaal naar Italië. Heeft veruit de meeste vakantiedagen van allemaal gescoord dit jaar. Ligt altijd te kloten met zijn zadel.

Ondanks dat hij in de GA-commissie zit, is hij gewoon genomineerd: Maarten.

Rijdt al jaren met MTB-helm. Heeft last van holle rug. Verzorgt al jarenlang op onnavolgbare wijze de financiën. Verkiest het bos boven de weg. Verbaasde vriend en vijand door retesterk te rijden bij Klimmen - Banneux - Klimmen. Deed dat in Barcelonette nog eens dunnetjes over. Rijdt te behoudend. Heeft wel de grootste bek van ons allemaal (en dat is echt een prestatie!)

Wie het zeker niet wordt is Carlo

 

Reed Marmotte niet uit. Voormalig winnaar van de Gouden Aambei. Vertrok uit Brabant. Twittert er lustig op los. Reed de Marmotte niet uit. Reed een goede Trois Ballons tot de laatste klim. Ging kapot op de Planche. Reed de Marmotte niet uit. Was niet in Barcelonette. Reed de Marmotte niet uit.

En aangezien ik geen enkele last heb van valse bescheidenheid sta ik uiteraard ook op de lijst met genomineerden.

Op één na grootste bek van DBA. Stelt al jaren geheel belangeloos clubhuis en clubvoiture ter beschikking. Laat geen gelegenheid voorbij gaan dit te vermelden (ook deze dus niet).Weigert brandstof te betalen. Zet des ochtends heerlijke koffie. Is altijd te laat. Bemoeit zich overal mee. Beschikt over ongekend arsenaal aan motiverende opmerkingen. Reed ooit wel de Marmotte uit

Kortom, er is geen pijl op te trekken wie het wordt. Wat wel voor de hand ligt is dat het gezellig wordt zaterdag. En dat de uitslag door iedereen aangevochten zal worden. En dat dat volledig terecht zal zijn.

Mocht ik nog karaktereigenschappen, (on)hebbelijkheden of bijzondere prestaties van de genomineerden vergeten zijn, dan lees ik dat graag in de commentaar box hieronder,

Aflopende zaak

Tsja, het wegseizoen zit er nu wel zo'n beetje op. Vandaag bij vertrek was het 8 graden (boven nul, dat nog wel), en veel beter zal het niet worden de komende tijd. Gelukkig warmde de zon als snel lijf en leden op naar acceptabele temperaturen, en waren de 60 kilometer met Rini in een vloek en een zucht voorbij. Onderweg nog even gezwaaid naar Sjoerd die wat later was vertrokken en ons tegemoet kwam.

Het wordt langzaam tijd om plannen te gaan maken voor het winterseizoen. Belangrijk worden de mtb tochten op de zondagochtend, maar dat alleen is niet genoeg. Er zal wat meer gedaan moeten worden, en over dat meer volgt later deze week nader bericht.

Keep checking those pictures

Regelmatig worden er plaatjes toegevoegd aan het fotoalbum, dus hou dat in de gaten.

Heb je nog foto's die er niet bij staan, stuur ze me en ik voeg ze toe.

Pukkeltocht in Bemmel

De nazomer zorgde vanochtend voor net voldoende motivatie om de reis naar Bemmel te aanvaarden. Het viel niet mee, want de opkomst was minimaal (Maarten et moi) en beiden hadden we onze bedenkingen over de inspanning die verricht moest worden en het tijdstip waarop.

Zoals zo vaak blijkt dan, als je eenmaal op de fiets zit, dat de thuisblijvers ongelijk hebben. Zo ook vandaag. Daar kwam voor mij bij dat het een trip down memory lane was. Ik ben opgegroeid in het gebied waar vandaag de eerste 40 kilometer afgelegd werden en dat was voer voor een flink aantal verhalen en feitjes. Voor we het wisten waren we daarom in het noorden van Arnhem, waar een aantal klimmetjes gepland stond. Het begon met de Posbank, en dat ging bij beiden wel lekker.

Vervolgens ging het naar de Zijperberg en ook daar werd volle bak naar boven gejankt. De omgeving daar is werkelijk wonderschoon, en met de medewerking van het weer kregen we vandaag plaatjes voorgeschoteld die deden vermoeden dat je in het buitenland zat.

Na een kleine 60 kilometer was de pauze bij voetbalvereniging Arnhemse Boys. De laatste kilometer daar naar toe ging langs ziekenhuis Rynstate, en dat deed me toch wel veel. Veel tijd doorgebracht met Pa tijdens zijn ziekte.

Nadat we de pauze overleefd hadden (een roedel dames zorgde voor een ongekende geluidsoverlast) ging het, na nog een paar klimmetjes langs de A50 weer terug richting Bemmel. Op de brug over de Nederrijn sloten we aan bij een heer en een dame, die na een kilometer of 3 blijkbaar besloten om te kijken of ze ons er af konden fietsen. Het tempo ging naar dik 35, maar Maarten en ik gaven geen krimp. Sterker nog, met nog zo'n 15 kilometer te gaan nam Team DBA de leiding om die niet meer uit handen te geven. De teller kroop naar de 40 km/u en veel te vlug bereikten we het eind van de tocht. Met net geen 100 km op de teller konden de voetjes weer aan de grond. Thuisgekomen werden we nog even enorm verwend door Floor die twee heerlijke uitsmijters uit de pan toverde. Toen Maarten echter in zijn blote kont op straat stond, werd het tijd om naar huis te gaan.

Nog een opmerkelijk feit: ik heb de penningmeester nog nooit zo zien zweten als vandaag. Het lijkt er op dat hij eindelijk alle schroom van zich af gooit en eens een keer flink pijn durft te lijden. Nou maar hopen dat hij niet serieus gaat trainen...

Brabants Wielercafé

Gisteren was het weer zover: het halfjaarlijkse Brabants Wielercafé in café het Putje in Oss. En wederom was het meer de dan moeite waard. De gasten?

• Daphny van den Brand. Een beeldschone, zeer gedreven cross-dame, met als doel nog 1x wereldkampioen te worden. Ook voor al uw mtb clynics!
• Rein "as je fel wor dan lette nie mer op de techniek" Groenendaal. Mooie verhalen over de bittere strijd met generatiegenoot Stamsnijder (wat minder geliefd binnen de familie Groenendaal) en de eerste tochtjes met zoon Richard, die 'm later voorbij zou streven
• En die zoon Richard was ook aanwezig. Oud wereldkampioen cross die heftige verhalen had over zijn verhouding met Belgen, zowel renners als toeschouwers. Niet altijd even makkelijk geweest, maar met zo'n erelijst: who cares!
• Hoofdgast, en meer dan terecht, was Rini Wagtmans. Een man met een geschiedenis, voldoende om een biografie over te schrijven (te lenen bij Rini dan wel Cor). Een man ook met mooie verhalen. Over de 8 van Chaam die hij won, voor Jan Jansen die net de tour had gewonnen, en waarom Wagtmans persé daar wilde winnen. Over zijn machtige daalkwaliteiten. Over de meest vreemde touretappe ooit, waar hij de mede-auteur van was: Orcières-Merlette naar Marseille in 1971 toen bij de start Merckx een verrassingsaanval plaatste op Ocana, die vervolgens meer dan 200 kilometer in de achtervolging reed. Het ging zo hard, dat de finishboog in Marseille nog niet opgesteld stond, er waren zelfs geen toeschouwers.

Kortom, wederom een avond wielerhistorie, en lachen, heel veel lachen. 

Ohja, jullie moeten allemaal de groeten van Frank hebben.....

Via Romana

Vandaag een thuiswedstrijd. En dat Gelderland goed ligt in de DBA groep blijkt wel als zich des ochtends maar liefst 4 potentiële hardrijders melden in het kluphuis. Voorwaar een opkomst om van te watertanden. Maar dat was nog niet alles. In Nijmegen voegt zich ook het twitterende lid bij het gezelschap, waardoor we een treintje van maar liefst 6 wagons op de rails kunnen zetten. Overigens is het wagonnetje uit Venlo een beetje boos als wij hem vertellen dat de locomotief wat later moet vertrekken. Dat is niet zo, maar de reactie van de Nis staat voorgoed in de annalen van DBA.

De Via Romana is een fietsroute die een oude Romeinse weg van Nijmegen naar Xanten (of andersom natuurlijk) volgt. En je raadt het al, de tocht van vandaag doet ongeveer hetzelfde. Vanwege het grote gezelschap en het einde van het seizoen wordt er gekozen voor de 115 km variant, en onder de bezielende leiding van de Nis en de Adelaar gaat het loos. Windje in de rug, dus heerlijk keuvelend vliegen de eerste 40 km tot de eerste pauze voorbij. De lucht is dreigend zwart, maar tegen alle verwachtingen in blijft het zo goed als droog. Na de pauze krijgt de Penningmeester het rond kilometer 70 toch wat moeilijk, maar als echt DBA team trekken wij ons daar natuurlijk niets van aan, en wordt hem verzocht of er niet een beetje doorgereden kan worden. De tweede pauze (zelfde plek, dus rondje gereden) komt voor hem als geroepen. We besluiten een Kaffee und Kuchen te nuttigen, een besluit waar we al snel spijt van hebben als ons een dreuge koek met een kannetje handwarme lauwe loelie wordt geserveerd. Maarten profiteert echter optimaal, en kan op het laatste stuk weer prima mee.

Nadat ik de Nis voor de ongeveer 6de keer vandaag er aan herinnerd heb dat hij de Marmotte niet heeft uitgefietst, beginnen we aan het pittigste gedeelte van de trip. Eerst de Geldernberg (Reichswald) die ik op kop begin samen met de Nis, maar waar de ratten vanuit het tweede wiel al snel het hazepad kiezen. En vlak daarna de Kartspielerweg, die traditioneel volle bak genomen wordt. Daar zit ik mezelf al rijk te rekenen, maar mijn splijtende demarrage die door niemand beantwoord kan worden, blijkt één bergje te vroeg te zijn, waardoor mijn poging in schoonheid sterft.Vervolgens ben ik getuige van de misser van het seizoen. Carlo en Ruud babbelen nog even na met een paar bevallige fietsduifjes die we niet uit het wiel gereden kregen, om vervolgens een aanbieding van diezelfde duifjes om gezamelijk een paar extra kilometers en hoogtemeters te maken af te slaan! Ik zou het een schoolvoorbeeld van een gemiste kans willen noemen.

Het laatste incident van de tocht doet zich voor als we de Nis moeten dreigen met het afnemen van zijn Gouden Aambei, omdat hij het vertikt om op de achterblijvers te wachten. Dat dreigement mist natuurlijk zijn uitwerking niet, en zo hobbelen we gezamenlijk Nijmegen binnen. Thuisgekomen word ik nog even uitgemaakt voor alles wat mooi en lelijk is, wegens het niet voor de deur afleveren van de kopmannen. Ik vind echter dat ik al voldoende knechtenwerk verricht heb vandaag, en nestel me net op tijd voor de GP van Monza op de bank.

Heren, bedankt voor weer een uitermate gezellig tocht!

Ruud heeft het hardlopen opgepakt

Het fietsen doe ik nu weer ruim 5 jaar, nadat ik dit in 1980 als jonge menneke al deed. Inmiddels ben ik ook weer gaan hardlopen. Deels een noodzakelijk kwaad aangezien ik 's avonds steeds minder tijd krijg om te gaan fietsen (donker en veel training van F1 van sv TOP), maar ook omdat ik het gewoon weer leuk vind en minder tijd kost. Inmiddels lukt het mij om 10 kilometer zonder te stoppen te lopen. De snelheid zit er nog niet helemaal in, ik doe er een klein uurtje over, maar het voelt goed. Dus wie weet zit er een keer een run-bike-run in. Ik zal jullie op de hoogte houden.

Met dank...

...aan DJ Gijsmaster voor een avond met teringherrie. Morgen, of eigenlijk of een paar uurtjes, weer spijt, want Junior moet om 9 uur voetballen.

Maar Gijs, wij van DBA waren er vanavond. Jij zorgt maar dat je er zondagochtend bent!

Fietsen in de Marken zomer 2009

Dit jaar was onze vakantiebestemming De Marken (Le Marche) in Italie, een voor velen onbekend gebied, ten oosten van Umbrie en Toscane en grenzend aan de Adriatische zee.

Wat doe je als je naar Italie gaat? De fiets meenemen natuurlijk! Ik had geen idee wat me te wachten stond, maar het is een waar fiets- en vakantieparadijs. Bergen van 300 tot 1500 meter hoogte, strakke Italiaanse wielrenners met veel te dure, vooral witte fietsen, prachtige middeleeuwse dorpjes, weinig verkeer, mooie beklimmingen en afdalingen (het asfalt is alleen niet overal optimaal, maar als je klimt heb je daar weinig last van). Verder is het er goedkoop (cappuccino voor 1 Euro, enorme heerlijke pizza voor 5 Euro en we hebben een keer bij de boer een 5-gangenmenu geweldig gegeten voor 20 Euri pp met alles er op en er aan (eten wat de pot schaft, maar dat is geen straf!). Onze prachtige camping lag bij Ponte Messa, ca 35 km ten zuidwesten van San Marino.

Onze campingbaas raadde me aan om eens de Monte Carpegna te beklimmen; De Monte Carpegna is een bedevaartsoord voor Marco Pantani. Waarom? Omdat Marco Pantani in Cesenatico woonde, de Monte Carpegna gebruikte als ‘trainingsrondje’ en hij geen andere trainingsfaciliteiten nodig had. Een beroemde uitspraak van Pantani was: La Carpegna mi basta (ik heb genoeg aan de Monte Carpegna); deze leus staat dan ook ca 50 keer op het asfalt gekalkt met de handtekening van Pantani daaronder.

Aangezien deze berg ca 20 km van onze camping aflag, ben ik via wat andere bergen daar naar toe gefietst om eens te kijken hoe dat er allemaal uitzag, niet echt met het idee deze te beklimmen; de campingbaas had me al schrik had aangejaagd met de mededeling dat er verschillende stukken van 17% stijging bijzaten. De Carpegna bleek een gemene klim van slechts 6,9 km maar met een gemiddeld percentage van 9,9% met uitschieters tot 20%!

 Aan het einde van het stadje Carpegna moest ik linksaf en zag daar het eerste bordje staan: eerst 0,5 km met max stijging 20% en gemiddeld 15%, hatsiekidee, toch maar proberen, het is maar een klein stukje en het ergste war er kan gebeuren is dat ik om zou vallen. Het viel me niet tegen, alhoewel ik mijn best moest doen om mijn voorwiel op de grond te houden; ik fietste door tot halverwege de beklimming (3,5 km). Hier heb ik een heerlijk capu genomen en besloot ik later in de week de hele beklimming te doen.

Later in de week ben ik met de familie naar de Carpegna gereden; heb de dames afgezet op een terras bij een restaurant en ben aan de beklimming begonnen. Het was enorm zwaar, maar het lukte me toch de tocht te volbrengen zonder af te stappen; voordeel van deze beklimming is dat je grotendeels in de schaduw fietst en de beloning op de top is een schitterend uitzicht en het feit dat je weer af mag dalen. Onderweg kom je van alles tegen wat aan Pantani en aan de Giro-historie herinnert (zie ook de foto’s en de de Carpegna zat in 2008 ook in de Giro); Billboards met krantenknipsels van Merkx, foto’s en uitspraken van het olifantje, het hemels uitzicht van Marco en halverwege een stalen ‘beeld’ van de helaas te vroeg overleden cyclist.

In het magazine Fiets van september 2008 zijn er nog 2 artikelen verschenen die deze berg en de Marken-streek beschrijven (zie bijlages).

Hopelijk kunnen we een keer met onze DBA-ploeg deze prachtige streek verkennen.

Wisten jullie dat...

...je met 1 klik voortaan op de hoogte blijft van updates op deze blog. Kijk hier linksboven en meldt je aan!